Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 30, 2005
Ακόμα σε θυμάμαι...
Όταν κάνω βόλτα στο πάρκο μαζί με τον Μούρη χαζεύω τα φύλλα που έχοντας ολοκληρώσει τον κύκλο της ζωής τους εγκαταλείπουν το δέντρο και συναντούν στο έδαφος τα άλλα φύλλα-αδελφάκια τους...για να φτιάξουν όλα μαζί ένα όμορφο καφέ χαλί που δένει αρμονικά με το πράσινο του χορταριού λίγο πιό πέρα.

Τα φύλλα του φθινοπώρου μου θυμίζουν δύο ανθρώπους της ζωή μου ... τη Ζίλκε και το Γιούσεφ.

Η Ζίλκε, γερμανίδα, γύρω στα 30 με αναζητήσεις περίπλοκες, λεσβία, μικρή φιλόσοφος, λάτρης της Ελλάδας, καλή φίλη και τέρας υπομονής. Πολλές φορές κλεινόταν στον εαυτό της και έψαχνε τις απαντήσεις της ζωής, σπάνια ξεσπούσε και πάντα χαμογελούσε ... ένα χαμόγελο από εκείνα που σε κάνουν να θέλεις να ξέρεις από που αντλεί τόση αισιοδοξία.
Μία μέρα που εγώ ήμουν κατσούφα και εκείνη χαμογελαστή της έριξα ένα βλέμμα ψευτοκακίας ...τότε εκείνη έσκυψε, μάζεψε ένα φύλλο από το πεζοδρόμιο και μου το έδωσε. Το βλέμμα μου μεταβάλεται σε βλέμμα έκπληξης και μετά σε απεριόριστης βλακείας.

-Πες του τι έχεις, τι σε βασανίζει! Μου είπε χαμογελαστά.
- Σε ποιον; Στο φύλλο;
- Ναι. Μου απάντησε σαν να ήταν το πιό φυσικό πράγμα του κόσμου.
- Μα...
- Μίλα του...

Και έτσι άρχισα να μιλάω νοερά στο φύλλο... Όταν τελείωσα την κοίταξα...

- Τα είπες όλα;
- Ναι...
- Ωραία, άνοιξε το χέρι σου και φύσα το να πάει να πέσει δίπλα στα άλλα.

Το φύσηξα και έπεσε απαλά...πήρε και το κατσούφιασμά μου μαζί να του κάνει παρέα...και εγώ χαμογέλασα. Από τότε χαμογελάω πάντα στα φύλλα του φθινοπώρου...και όχι μόνο!



Ο Γιούσεφ είναι 6 χρόνων... πέρισι που έμενε στο διπλανό διαμέρισμα και τριγύρναγε συνέχεια μέσα στο δικό μου ήταν 5. Παρά το γεγονός ότι έχει μαμά γερμανίδα ο Γιούσεφ όταν τον γνώρισα δεν μίλαγε γερμανικά γιατί τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα πέρασε στην Παλαιστίνη. Στην αρχή μου μάθαινε λέξεις στα αραβικά και έκλεβε λουλούδια από τον κήπο για να μου τα χαρίσει. Κάποια μέρα άρχισε να μου φέρνει φύλλα δέντρων που μάζευε από τον κήπο του νηπιαγωγείου. Του άρεσαν μου είπε...σχετικά κατσούφης. ..

- Τι έγινε;
- Τίποτα. Τα μάτια στο πάτωμα και τα γερμανικά όπως πάντα σπαστά...
- Όλα καλά στο σχολείο;
- Όχι σχολείο...νηπιαγωγείο...ο Μπραχίμ πάει σχολείο.
- Σωστά συγνώμη...λοιπόν πώς πάει το νηπιαγωγείο;
- ...
- Δεν μου λες;
- Δεν καταλαβαίνω;
- Τι;
-Τους άλλους. Μιλάει γερμανικά...
- Και εσύ;
- Αραβικά... γελάνε.
- Δεν είπαμε να μιλάς γερμανικά στο νηπιαγωγείο;
- Γιατί;
- Γιατί είσαι ξεχωριστός και σπουδαίος...είσαι άραβας όπως ο μπαμπάς και
γερμανός όπως η μαμά.

Ο Γιούσεφ μου χαμογελά...

- Στο νηπιαγωγείο θα μιλάς γερμανικά και στο σπίτι αραβικά...
- Όχι
- Γιατί;
- Δεν καταλαβαίνουν...
- Εγώ δεν μιλάω εδώ γερμανικά... και στο τηλέφωνο ελληνικά; Δεν το θυμάσαι;
- Ναι...
- Έτσι θα κάνεις και εσύ!Γερμανικά στο νηπιαγωγείο και αραβικά στο σπίτι.
- χμμ ... και έφυγε

Την επόμενη μέρα μου έφερε πολλά φύλλα και πολλά μούτρα μαζί
(τα πολλά φύλλα εξηγούνται με τις πολλές ώρες που πέρναγε στον κήπο του νηπιαγωγείου μόνος του)

- Τι έγινε, όλα καλά;
- ...
-Έχεις κάτι;
- ...
-...
- Πάρε ένα φύλλο...πες του τα μυστικά σου στα αραβικά και μετά δώστο μου.
- Δεν μιλάνε φύλλα...
- Και μιλάνε και ακούνε...γιαλα γιαλα(τα λίγα αραβικά που μου έμαθε)
...
- Πάρτο...
- Τα είπες όλα;
- Ναι. Χαμογελάει.
- Έρχεται ο μεγάλος γαργαλίτσααςςςςςςς... και γελάμε και οι δυο μας...

Από εκεί και πέρα έλαβα πολλά φύλλα με μυστικά... για όσο έμεινε ο Γιούσεφ...στο διπλανό διαμέρισμα ... της Οδού Ανθέων 1!


Υ.Γ. : Ζίλκε, λυπάμαι που έφυγες...για αυτά που δεν μπορούσα να σου δώσω...Να είσαι πάντα ευτυχισμένη!
Υ.Γ.: Γιούσεφ μου...μακάρι όλοι οι θεοί(μουσουλμάνοι, χριστιανοί, βουδιστές και δεν ξέρω και γω τι άλλο) να φωτίζουν τους γονείς σου...για να μην ξαναπεράσεις αυτά που πέρασες καρδούλα μου. Ο φίλος σου ο Μούρης, που του τράβαγες την ουρά, σου γαυγίζει γλυκά.

(Leipzig)


 
Εκφράστηκε η Giramondo at Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 30, 2005 | 9 Εσύ τι λες;
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2005
30 παρά τέταρτο ... 30 και τέταρτο


Τις προάλλες μίλαγα στο τηλέφωνο με την παιδική μου φίλη. Την ξέρω από το σχολείο και παρ’ όλο που η σχέση μας δεν ήταν πάντα ανέφελη είναι μία από τις πιο σημαντικές και μακροχρόνιες σχέσεις στη ζωή μου. Δεν μιλάμε συχνά και όμως όποτε μιλάμε ή συναντιόμαστε αισθάνομαι πως τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και το σίγουρο είναι πως τον υπόλοιπο καιρό μου λείπει. Μου λείπει η εξυπνάδα της, το χιούμορ της, η καυστικότητα του λόγου της και πάνω απο όλα το γεγονός ότι όταν είμαι μαζί της γίνομαι διαφανής, δεν μπορώ να πω ψέματα...ούτε καν αυτά που λέω στον εαυτό μου γιατί...απλά με ξέρει καλά και δεν τα χάβει...άσε που πολλές φορές δεν με αφήνει να τα χάψω κι εγώ και με φέρνει αντιμέτωπη με αλήθειες που δεν θέλω.

Αυτή λοιπόν η φίλη στα 30 παρά κάτι μπήκε για τα καλά στον «κύκλο της μεγάλης αναζήτησης». Έτσι ονομάζω τη στιγμή που αρχίζουμε να ψάχνουμε τα πάντα και να δεν βρίσκουμε τίποτα. Ψάχνουμε...καλύτερη/χειρότερη δουλειά (σε εφημερίδες, σε γνωστούς, σε υπουργεία)...τίποτα...ψάχνουμε άντρα (στις παρέες, στα μπαρ, στο internet, στο δρόμο)...τίποτα...ψάχνουμε προσφορές (για ρούχα, για παπούτσια, για σπίτι) ...τίποτα...ψάχνουμε τον εαυτό μας (σε φίλες, σε ψυχολόγους, σε βοηθήματα)...τίποτα. Ο «κύκλος της μεγάλης αναζήτησης» δεν ανοίγει απαραίτητα για όλους, δεν ανοίγει την ίδια χρονική στιγμή, δεν έχει όρια ηλικίας. Απλά κάποια στιγμή ανοίγει και πολλές φορές αργεί/ξεχνάει να κλείσει.

Από τις παρατηρήσεις που κάνω τόσο γύρω μου όσο και γενικά στην παγκόσμια λογοτεχνία (αμέτρητα βιβλία με θέμα τα 30 α γενέθλια!), κινηματογράφο, τηλεόραση κλπ...βλέπω πως η γυναίκα στα 30 παρά κάτι ...30 και κάτι συχνά μπαίνει στον «κύκλο της μεγάλης αναζήτησης». Άλλες με περισσότερο στιλ και άλλες με λιγότερο! Όπως είπε και ένας γνωστός μου « οι γυναίκες μόλις πλησιάσουν τα 30...τρελαίνονται!» Για να το λέει κάτι θα ξέρει. Έχω και εγώ τρελαθεί...χωρίς καν να το καταλάβω; Και αν δεν έχω τρελαθεί έχω μπει στον «κύκλο της μεγάλης αναζήτησης» και παλεύω χωρίς αποτέλεσμα; Αδύνατο να βρω απάντηση...ποιος τρελός βλέπει την τρέλα του;

Βλέπει όμως την τρέλα του άλλου...ή μαλλον σε αυτήν την περίπτωση βλέπει έναν «κύκλο μεγάλης αναζήτησης» που έχει ανοίξει και δεν λέει να κλείσει...είτε γιατί ο κύκλος είναι τεράστιος και ισχυρός είτε γιατί χρονικά η παιδική φίλη είναι αδύναμη, ευάλωτη και κουρασμένη.
Σ’ αυτή λοιπόν τη φίλη μου την παιδική ... θέλω να πω πως την αγαπώ και τη σκέφτομαι και θέλω να είμαι δίπλα της ειδικά τώρα που ο «κύκλος της μεγάλης αναζήτησης» φαίνεται να μην έχει τέλος.

Υ.Γ. Δεν έκανα πλάκα ότι θα έρθω να σε πάρω και με αυτοκίνητο αν χρειαστεί...άσχετα αν στη γεωγραφία είμαστε και οι δύο τζιμάνια και μιλάγαμε για σύνορα ... που δεν υπάρχουν καν! Και μην ξεχνάς το κινητό είναι πάντα ανοιχτό όπως και ο «κύκλος της μεγάλης αναζήτησης» ...και είμαι μακριά σου μόνο όσες ώρες χρειάζεται το αεροπλάνο για να φτάσει στην Αθήνα...Αν και ελπίζω ότι πριν γίνουμε 30...θα μπεις και σε αεροπλάνα και σε βαπόρια...Μου λείπεις

Υ.Γ. Με αγάπη για όλες τις «30 παρά τέταρτο και 30 και τέταρτο»!


(Leipzig)





 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 28, 2005 | 20 Εσύ τι λες;
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005
Χιλιάδες ευχαριστώ στη φοβερή αυτή ομάδα!!!


(Leipzig)


 
Εκφράστηκε η Giramondo at Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 26, 2005 | 4 Εσύ τι λες;
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005
more than words can say!!



THIS IS JUST FOR YOU...


(Koeln)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 23, 2005 | 7 Εσύ τι λες;
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005
Καλώς ήρθατε…

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να φτάσει κανείς στον τουριστικό και όχι μόνο παράδεισο που λέγεται Ελλάδα. Με αεροπλάνα, με τρένα, με αυτοκίνητα, με πλοία και βαπόρια.
Πολλοί ταξιδευτές, που αγαπούν λοιπόν την Ελλάδα και θέλουν να την εξερευνήσουν σε βάθος, για να έχουν απεριόριστη ελευθρία κινήσεων επιλέγουν να περάσουν τα σύνορα με το αυτοκίνητο. Μία συνήθης διαδρομή για να φτάσει κανείς στη χώρα μας απ’ τας Ευρώπας είναι μέσω Ιταλίας με προορισμό Ηγουμενίτσα ή Πάτρα ανάλογα με τα γούστα και τις διαθέσεις. Μιλάμε για χιλιάδες ανθρώπους (άγγλοι, γάλλοι, πορτογάλοι) που φτάνουν με τις καλύτερες διαθέσεις. Τι πιο λογικό λοιπόν μιας και είμαστε χώρα που βασίζεται κατά πολύ στον τουρισμό να βάλουμε τα δυνατά μας και να οργανώσουμε τέλεια τα εν λόγω λιμάνια έτσι ώστε οι πρώτες εντυπώσεις να είναι θετικές και οι τουρίστες μας να αισθάνονται καλοδεχούμενοι. Αμ δε!!Πριτς που θα κάνουμε εμείς έτσι!!

Το παρακάτω συμβάν είναι πέρα για πέρα αληθινό και χωρίς ίχνος σάλτσας...μιας και δεν τη χρειάζεται!

Καλώς σας βρήκαμε ...στην Πάτρα!

Το πλοίο πλησιάζει στην Πάτρα. Εγώ είμαι χαρούμενη όσο δεν πάει άλλο...φτάνω στην Ελλάδα και αρχίζουν οι διακοπές μου! Από το κατάστρωμα βλέπω το γνωστό χάος που εκτυλίσεται στα λιμάνια κάθε Αυγουστο. Γυρνάω λοιπόν στον ιταλό φίλο-συνταξιδευτή μου και του λέω:

Όταν βγεις με το αυτοκίνητο μην με περιμένεις προχώρα και θα σε περιμένω με το σκύλο παρακάτω δεξιά...γιατί οι λιμενικοί φωνάζουν.

Αυτή ήταν η προσπάθειά μου να προϊδεάσω το φίλο μου για τους αξιαγάπητους λιμενικούς που μονίμως γκαρίζουν...για ανεξήγητους πάντα σε μένα λόγους. Ο φίλος μου, που έχει την τάση να βρίσκει τα πάντα στην Ελλάδα διασκεδαστικά, με καθησύχασε λέγοντάς μου ότι η κατάσταση του είναι γνωστή από τα προηγούμενα ταξίδια του.

Βγαίνω από το καράβι με το Μούρη, λιμενικοί γκαρίζουν, κόσμος βρίζει, βρίσκουμε μία γωνία λίγο πιο κάτω που μου φαίνεται αρκετά κατάλληλη για να σταματήσει το μπλε μας τουτού και να μας πάρει χωρίς να ενοχλούμε . Περιμένουμε, πιάνουμε φιλίες με τους γύρω μας, ερωτευόμαστε μία σκυλίτσα κακομούτσουνη και λίγο πριν τους σκυλογάμους...μας ανακαλύπτει ο φίλος μου. Σταματάει, πάω να βάλω το σκύλο μέσα, έρχεται ένας λιμενικός...ωχ σκέφτομαι...η ανακούφιση όμως έρχεται αμέσως γιατί με ρωτάει:

Τι ράτσα είναι ο σκύλος σας; ( αυτό πάλι ομολογώ δεν το περίμενα...λέω τη ράτσα. )
Και από που είναι; (κοίτα να δεις σκυλοσυζήτηση...)

Λέω από που είναι...ευχαριστώ...παρακαλώ...γειά σας. Βρε μπράβο!!Δεν ξέρει μόνο να γκαρίζει το συμπαθέστατο, φιλόζωο λιμενικό σώμα!

Όλα ωραία, καλά και ανθηρά...άριστες οι εντυπώσεις...έτοιμοι μέσα στο αυτοκίνητο με ιταλικές πινακίδες (σημαντικό στοιχείο) να αφήσουμε το λιμάνι και να οδεύσουμε προς Αθήνα. Μηδένα προ του τέλους κακάριζε όμως!!!

Ακολουθούμε το δρόμο που οδηγεί στην έξοδο του λιμανιού...και επιτέλους φτάνουμε στην πύλη και σε κάτι φανάρια που είναι κρυμμένα. Εκεί υπάρχουν καρφωμένες κάπου στον ουρανό δύο πινακίδες που νομίζω ότι θέλουν να ενημερώσουν τους οδηγούς ... όποιος θέλει να πάει στο κέντρο της Πάτρας να πάει να παλουκωθεί μπροστά από το δεξί φανάρι...όποιος πάλι θέλει να πάει στον έξω από δω όπως για παράδειγμα στην Εθνική Οδό να πάει να μπαστακωθεί μπροστά από το αριστερό φανάρι. Ευσυνείδητη πολίτης εγώ μόλις βλέπω την πληροφορία εξ ουρανού, που σημειωταίον κρύβεται και αυτή καλά όπως και τα φανάρια, λέω στο φίλο μου να στηθούμε αριστερά. Υπάκουο παιδί είναι...σου λέει ελληνίδα είναι κάτι θα ξέρει. Γελάμε με το φανάρι που είναι κρυμμένο...και μετά βλέπουμε ότι ουσιαστικά δεν έχουμε ορατότητα και πρέπει να εμπιστευτούμε το φανάρι...και τους άλλους...μιας και αν κάποιος περάσει με κόκκινο ... έχετε γειά...(Ο φίλος μου ξέρει τη σχετική αγάπη που τρέφει ο έλλην οδηγός για το κόκκινο και είναι λίγο νευρικός) εκτός των άλλων ο δρόμος για την έξοδο είναι και ανηφορικός. Περιμένουμε λοιπόν κρυμμένοι και εμείς να ανάψει το πράσινο! Πρώτοι είμαστε...μετά από εμάς κανένας...η δίπλα λωρίδα φαίνεται να έχει πιο ενδιαφέρον...βρε κοίτα πόσος κόσμος πάει στην Πάτρα...(εγώ μόνο στο καρναβάλι πάω...βρε λες να έχω χάσει κάτι;;;) Ανάβει το πράσινο...φτου ξελευθερία να βγούμε και εμείς από την κρυψώνα μας...αρχίζουμε να ανεβαίνουμε και ζουμ ζουμ αρχίζουν να στρίβουν αριστερά αυτοί που είχαν στηθεί δεξιά (δεν ξέρουν όλοι να διαβάζουν ουράνια μηνύματα!!) και να μας κλείνουν το δρόμο...μείναμε να περιμένουμε στο ανηφοράκι και αν το φανάρι είναι πράσινο ή λιλά που να το δούμε αφού ήταν κρυμμένο πίσω από την πύλη!!(Άραγε κοστίζει πολύ να το βάλουν στο απέναντι πεζοδρόμιο...ώστε να το βλέπουν όλοι;;) Τελειώνουν αυτοί από δεξιά και πάμε να κουνηθούμε να μην ενοχλούμε κιόλας! Και εκείνη ακριβώς τη στιγμή αρχίζει ένας χαλασμός Κυρίου! Μία υστερική φωνή τσιρίζει ΠΙΣΩ ΠΙΣΩ και μία σφυρίχτρα μου σπάει τα τύμπανα. Ο φίλος μου σε πανικό νομίζει ότι του φωνάζουν που χάνει το πράσινο και πάει να φύγει...και εγώ αρχίζω να τσιρίζω στα ιταλικά πια... τη μετάφραση του πίσω πίσω ...μιας και άλλοι έπρεπε να πάνε μπροστά!! Κάνουμε πίσω και αντικρίζουμε τη λιμενικό που τσιρίζει ακόμα ενώ πίσω της καταφθάνει ασθμαίνοντας.ιδιαίτερα ευτραφής λιμενικός... ο οποίος μόλις φτάνει αρκετά κοντά αρχίζει να βαράει τον ουρανό του αυτοκινήτου πάνω από το κεφάλι του φίλου μου. Ο τελευταίος με τη σειρά του έχει γουρλώσει τα μάτια μιας και δεν καταλαβαίνει ούτε τι έχει γίνει...ούτε πως πρέπει να αντιδράσει. Και τα δύο όργανα συνεχίζουν να φωνάζουν σε άμοιρο τουρίστα με ξένες πινακίδες:

Πού πάς ρε; Δεν βλέπεις το φανάρι ρεεεεε; (και δως του ο ευτραφής λιμενικός να βαράει με μανία το αυτοκίνητο!)

Βρήκε τη μιλιά του ο φίλος μου και είπε κάτι προφανώς ακατάλληλο για την κατάσταση:
Calma (ελληνιστί ηρεμία)

Η απάντηση ήρθε άμεσα:
Τι calma ρε; Τι calma; Που θες και calma;! ... και συνεχίζουμε να βαράμε το μπλε τουτούνι(τι μίσος και αυτό με το αυτοκίνητο δεν το κατάλαβα)

Είχα χάσει τη φωνή μου...πράγμα που συμβαίνει σπάνια... Ξαφνικά ο ευτραφής λιμενικός έφυγε...έτσι ξαφνικά όπως ήρθε...Ευτυχώς για αυτόν γιατί φωνή μπορεί να μην έβγαινε από το στόμα μου...αλλά ήμουν έτοιμη να βγω έξω να ανταλλάξουμε καμιά φάπα...μιας και η δική μου πόρτα δεν ήταν φραγμένη από τον όγκο του όπως αυτή του φίλου μου! Έφυγε αυτός και άρχισε η ηχορύπανση από τις τσιρίδες της κυρίας του λιμενικού. Περιττό να πούμε ότι μέχρι στιγμής οι κύριοι δεν είχαν αρθρώσει κουβέντα αγγλικά...αν και έβλεπαν ξένες πινακίδες! Αρχίζει λοιπόν να ξαναζητάει τα ρέστα:

Γιατί πήγες να φύγεις ενώ σου είπα να κάνεις πίσω; Δεν βλέπεις το φανάρι; Ολόκληρο φανάρι! (ολόκληρο είναι...όπως επίσης και κρυμμένο και όταν ξεκινήσαμε ήταν επίσης πράσινο!!αλλά τι να της λέω τώρα!!)

Προσπαθεί ο φίλος μου που κατάλαβε το πρόβλημα να εξηγήσει τι έγινε:
Yes, i see the φανάρι...but… (έμαθε και τη λέξη φανάρι!!ο φίλος μου!!)
Τι but ; Δεν βλέπεις; Και δεν ακούς; Σου φώναζα!

Με έχει πιάσει απελπισία οπότε αρχίζω στα αγγλικά (δεν μίλησα ελληνικά για να καταλαβαίνει και ο φίλος μου τι λέμε) να της εξηγώ ότι είμαστε ξένοι και δεν καταλαβαίνουμε ελληνικά και ότι καμία πρόθεση δεν υπήρχε να παρακούσουμε τις εντολές της (αυτής που είναι η θεά του λιμανιού!!) ίσως όμως θα ήταν καλό μιας και είδε ξένες πινακίδες να μίλαγε αγγλικά! WRONG!!(το ήξερα ότι έπρεπε να κρατηθώ... θα μου χάριζε εμένα κάστανα η ΘΕΑ;;;)!! Με το που λέω αυτά τα λόγια παίρνει το αυστηρό επαγγελματικό της ύφος και μας λέει να κάνουμε στην άκρη(τόση ώρα που βαράγανε το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου δεν την έκοβε!!). Κάνουμε στην άκρη. Και τι θέλει αυτή η αρχόντισσα της πύλης του λιμανιού των πατρών από εμάς τους φτωχούς τουρίστες;;Μα φυσικά τα χαρτιά του αυτοκινήτου...άδειες, διπλώματα κλπ.!! Ο φίλος μου δεν καταλαβαίνει αρχικά μιας και η εντολή έρχεται στα ελληνικά. Επαναλαμβάνει την τελευταία λέξη που άκουσε και ρωτάει:

Ασφάλεια, τι είναι ασφάλεια;

Εγώ αδυνατώ να τον βοηθήσω μιας και με δυσκολία πνίγω τα νευρικά μου γέλια... η θεά αφρίζει και ρίχνει θανατηφόρες ματιές κάτω από τα τεράστια γυαλιά ηλίου που είχε εναποθέσει πάνω στη μικροσκοπική της φάτσα!

Papers!!! ουρλιάζει.

Της δίνει ο φίλος μου ότι έχει και δεν έχει ... κάνει αυτή πως τα κοιτάει για 2 δευτερόλεπτα (άραγε τα κατάλαβε;) και τα επιστρέφει λέγοντας:

Ε,go ρε και be carefull, εε;; be carefull!!.

Ανακουφισμένοι που το περάσαμε και αυτό και μέσα σε γέλια ξαναμπαίνουμε μπροστά στο αριστερό φανάρι. Ανάβει πράσινο, πάμε να ανέβουμε την ανηφόρα ελέγχοντας και αν οι άλλοι σεβάστηκαν το κόκκινο τους και οι δεξιά πάνε δεξιά και όχι πάνω μας... και τότε ναι τότε...άρχισαν πάλι η σφυρίχτρα και οι τσιρίδες!!!

Έλα πίσω, έλα πίσω (διαπίστωση:ο πληθυντικός ευγενείας έχει χαθεί)
Άντε πάλι πίσω εμείς...άντε πάλι τα ίδια:

Φανάρι ρε, δεν βλέπεις;;
Βλέπω, πράσινο έφυγγα.
Άσε μας ρε!
But...
Μην αρχίζεις τις μαλακίες τώρα...φύγε άντε
Μαλακίες;;; (σημ. Ο φίλος μου ήξερε τη λάξη μαλάκας)
Ναι μαλακίες
...

Και φύγαμε...
Εγώ βρήκα τη μιλιά μου μετά από αρκετή ώρα ... Ο φίλος μου πλούτισε το λεξιλόγιό του με μία ακόμα φράση...και όλο το καλοκαίρι άκουγα με το παραμικρό... «Μην αρχίζεις τις μαλακίες τώρα»...Ευχαριστούμε λοιπόν και οι δύο θερμά το λιμενικό σώμα για την ευγενική χορηγία του μαθήματος ελληνικής γλώσσας και κουλτούρας.



(Leipzig)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Σεπτεμβρίου 13, 2005 | 17 Εσύ τι λες;
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005





Επιτέλους γύρισα... αν και το γύρισα είναι μάλλον μία περίεργη λέξη για μένα μιας και δεν μπορώ/θέλω να προσδιορίσω πια που είναι το σπίτι μου...οπότε κάθε φορά κάπου γυρίζω...σε κάποιον, σε κάποιους, σε κάτι, σε ανθρώπους, σε πράγματα, σε στιγμές, σε αναμνήσεις, σε όνειρα. Αυτή τη φορά λοιπόν «γύρισα» σημαίνει...γύρισα στον υπολογιστή μου που γράφει ελληνικά και έτσι μπορώ να βγάλω πάλι τα εσώψυχά μου στη φόρα.


Μετά την παραμονή μου στη Ρώμη πήγα για διακοπές στη μαμά-πατρίδα Ελλάδα. Έμεινα στην Αθήνα για να δω λίγο το σπιτάκι μου, τους γονείς, τους φίλους και το σκύλο μου το γέροRocky. Μετά έκανα γύρους σε Μύκονο και Σαντορίνη για να καταλήξω στην Κρήτη και πιο συγκεκριμένα στα Χανιά (τόπος καταγωγής των γονέων μου και μόνιμης κατοικίας όλης της ευρύτερης οικογένειας βλ. παππούς, θείοι, θείες, ξαδέλφια κλπ.). Πέρασα μια χαρά...και τις εντυπώσεις μου (τραγελαφικές ιστορίες!!!) θα τις γράψω στα επόμενα post.
Πάντως μπορώ να πω ότι αδυνατώ πλέον να συγκρατήσω τα ονόματα των δεκάδων νέων τραγουδιστών που φυτρώνουν στην Ελλάδα, ομολογώ ότι δεν έβλεπα καθημερινά τις τούρκικες σειρές στην τηλεόραση(λέτε να μην είμαι υπέρ της ελληνοτουρκικής φιλίας;), τα δελτία ειδήσεων υποσχέθηκα να μην τα ξαναδώ ποτέ μα ποτέ πια...και σίγουρα πρέπει να βρω έναν τρόπο επιβίωσης για τις μέρες που έρχομαι στην Ελλάδα...γιατί όταν δίνω ραντεβού για έξοδο και μου απαντάνε «στις 3:00(το πρωί) έξω από το Μ...» μου έρχεται κάτι σε εγκεφαλικό !!Γέρασα παιδάκια!!!Κανένα μέρος που να μπορεί κανείς να πάει στις 23:00 υπάρχει;;

Γύρισα στην Αθήνα, είπα αντίο στο Rocky, στους φίλους και στους γονείς μου, μάζεψα τα μπογαλάκια μου και το Μούρη και ήρθα Leipzig για 3 μέρες (ίσα ίσα για να πληρώσω τους λογαριασμούς που είχαν καταφτάσει...καλά καμιά κάρτα από τις διακοπές σας δεν μπορείτε να μου στείλετε;;Μόνο λογαριασμούς να φέρνει ο ταχυδρόμος;;)... μετά έφυγα για Koeln μιας και είχα κάτι υποχρεώσεις εκεί. Ωραία πόλη και ρομαντική με διεθνή αέρα(συναντά κανείς όλες τις φυλές του Ισραήλ). Για τους κουλτουριάρηδες έχει μουσεία και εκκλησίες με αξιοπρόσεχτη αρχιτεκτονική, για τους καλοφαγάδες φοβερές μπυραρίες, για τους εξαρτημένους από τη σοκολάτα(σαν την αφεντιά μου!) έχει μουσείο σοκολάτας, έχει ποτάμι για ρομαντικούς ή και μελαγχολικούς περιπάτους και φοβερά μαγαζιά για όποιον έχει ακόμα πιστωτική κάρτα και δεν έχει ξεπεράσει το όριο της. Αξίζει σίγουρα μία επίσκεψη με τον καλό ή την καλή σας...έτσι στα γρήγορα...για έκπληξη!!

Αυτά στα γρήγορα για το διάστημα της απουσίας μου.

Φιλιά

(Leipzig)

Υ.Γ. Φιλιά σε όσους είδα και ακόμα πιο πολλά σε όσους δεν κατάφερα να δω
στην Ελλάδα.
Υ.Γ. Καλώς ήρθες πελαργέ...και είναι αλήθεια...δεν χάνομαι ποτέ!
Υ.Γ. Scorpina σου αρκεί η φωτογραφία της αφεντομουτσουνάρας μου στις
διακοπές ή θέλεις και κανένα ηλιοβασίλεμα; :)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 08, 2005 | 39 Εσύ τι λες;
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005
Twra ti na pw!!Ti mou kanete. Merikes fores einai dyskolo na brei kaneis pc pou na grafei ellhnika!
Apla gia na mhn fwnazete grafw dyo grammes...etsi apla gia na pw oti aytes tis meres ksypnaw sth Germania sthn polh Koeln(oute germanika den grafei edw to pc...grrrrr). Perasa mia xara diakopes...me polla diaskedastika...kai mh...Ellada gar(perimenete to epomeno post!!)!!Polla filia ta leme syntoma kai sygnwmh gia tous latinikous xarakthres kai gia thn apousia!!

Filia

(Koeln)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Σεπτεμβρίου 06, 2005 | 5 Εσύ τι λες;
adopt your own virtual pet!

SYNC ME @ SYNC