Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006

- Με πονάς!
- Δεν γίνεται αλλιώς…
- Είσαι σίγουρη;
- Ναι το προσπάθησα…
- Και πόσο θα κρατήσει;
- Μέχρι να βρω την άκρη…
- Δεν το βλέπω για σύντομα αυτό.
- Ναι δεν είναι…
- Αγάπα με.
- Το προσπαθώ.
- Γιατί δεν τα καταφέρνεις;
- Γιατί με προδίδεις.
- Δεν σε προδίδω…εσύ παίρνεις μόνιμα αποφάσεις εναντίον μου. Εγώ απλά αντιδράω.
- Γιατί αντιδράς;
- Γιατί με σκοτώνεις.
- Μα…
- Μα…η αγαπημένη σου λέξη μαζί με το αν, το ίσως και το επειδή…όλες λέξεις του μυαλού σου που καταδικάζουν την ύπαρξή μου. Ώρες ώρες…έχω την αίσθηση ότι δεν θυμάσαι καν ποιος είμαι…
- Αλήθεια ποιος είσαι;
- Είμαι ο εαυτός σου…είμαι εσύ!
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006 | 8 Εσύ τι λες;
Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006
- Με ξάφνιασες…είχες καιρό να περάσεις.
- Ναι…ξέρεις πως είναι…πολλοί αυτοί που πρέπει να φροντίσω.
- Το ξέρω…δεν παραπονιέμαι. Τα φτερά σου είναι ακόμα μαύρα…
- Ναι…δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου…για να γίνουν λευκά…
- Σ’ εμένα…τι φέρνεις;
- Τα γνωστά…ένα νέο μπουκαλάκι…
- Τι χρώμα; Tα θυμάμαι τα προηγούμενα…από το χρώμα θα καταλάβω…τι με περιμένει.
- Θα πρέπει να κοιτάξω στο βιβλίο μου για να ξέρω…τι πρέπει να σου δώσω.
- Σε παρακαλώ…μην μου δώσεις το μπουκαλάκι το κίτρινο…
- Γιατί;
- Το κίτρινο ήταν «έρωτας με ημερομηνία λήξης»…μου το έχεις δώσει 2-3 φορές...
- Χμμμ
- Και μην μου δώσεις σε παρακαλώ και το μπουκαλάκι το πορτοκαλί…
- Γιατί;
- Το πορτοκαλί ήταν «έρωτας χωρίς ανταπόκριση»…και αυτό μου το έχεις δώσει…
- Χμμμ
- Και σε ικετεύω μην μου δώσεις εκείνο... το πράσινο…τον «έρωτα μίας
χρήσης»…δεν τον καταλαβαίνω…
- Βλέπω τα θυμάσαι τα μπουκαλάκια μου…
- Η ζωή μου όλη…τα μπουκαλάκια σου…καλέ μου…
- Σύμφωνα με το βιβλίο μου…πρέπει να σου δώσω…το μπουκαλάκι…το κόκκινο.
- Κόκκινο; Καλό ακούγεται…είναι ο «έρωτας ο παντοτινός» ;
- Βιάζεσαι…δεν ήρθε ακόμα το πλήρωμα του χρόνου.
- Τι χρώμα έχει ο «έρωτας ο παντοτινός»;;;
- Άσπρο…και έρχεται όταν πρέπει…όπως και τα φτερά μου θα γίνουν άσπρα…όταν πρέπει…
- Και εσύ δεν βιάζεσαι;
- …
- Γιατί χαμογελάς;
- Γιατί δεν μαθαίνεις…
- Και είναι σωστό να με κοροϊδεύεις;
- …
- Το κόκκινο μπουκαλάκι τι είναι τελικά;
- Διάβασε μόνη σου…
- …«Έρωτας απαγορευμένος»…Δηλαδή;
- Τι με ρωτάς; Πιες το και θα μάθεις!
- Μα λέει…απαγορευμένος...
- Δική σου η επιλογή καλή μου…αν το πιεις θα μάθεις τι είναι…αν δεν το πιεις…απλά δεν θα ξέρεις τι είναι…ΠΑΝΤΑ εσύ αποφασίζεις.
- Μα…δεν θα μου πεις τουλάχιστον κάτι…
- Σαν τι;
- Θα πονέσω;
- Ίσως…
- Θα αντέξω;
- Μάλλον…
- Και μετά;
- …
- Και μετά;
- Πρόσεχε πως το κρατάς το μπουκαλάκι…θα το σπάσεις.
- Με φοβίζει…
- Τότε άστο…
- Θα ξανάρθεις;
- Δεν μπορώ να σου το πω και το ξέρεις…
- Τι ξέρεις τότε;
- Τίποτα και πολλά…
- Πάλι χαμογελάς…
- Περιμένω απλά να δω…τι θα αποφασίσεις.
- Και με λυπάσαι;
- …
- Το πίνω…
- …
- Θα ξανάρθεις; Πότε θα μου δώσεις…το λευκό μπουκαλάκι;;
- Όταν και τα φτερά μου…θα γίνουν λευκά…
- Και πότε θα γίνουν λευκά;;
- Όταν θα πιεις όλα τα μπουκαλάκια που θα σου προσφέρω…

Amor Vincit Omnia
Caravaggio, 1601–1602
Gem?ldegalerie (Berlin)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τετάρτη, Ιουλίου 26, 2006 | 19 Εσύ τι λες;
Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006

Έφτασα...έφτασα!!
Εδώ και τρεις μέρες...είμαι Ελλάδα! :-)
Γιούπιιι διακοπές!!!
Αυτά για σήμερα...
Φιλιά πολλά
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Σάββατο, Ιουλίου 22, 2006 | 17 Εσύ τι λες;
Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006
Πάμε μία βόλτα;

Πού;

Να απλά να περπατήσουμε…εδώ τριγύρω.

Έχεις δει τι ώρα είναι;

Μία.

Τη νύχτα…αν αυτό σου λέει κάτι.

Είναι όμορφο να περπατάς σε μία πόλη που κοιμάται.

Είναι όμορφο να κοιμάσαι σε μία πόλη που κοιμάται.

Είναι όμορφο να δίνεις σημασία στα μικρά πράγματα…να περπατάς χέρι-χέρι μέσα στη νύχτα, να κοιτάς τα αστέρια και να λες βλακείες.

Ναι και μετά το πρωί να μην μπορείς να σηκωθείς…από τη βλακεία.

Ναι, έχεις δίκιο…είναι βαριά η βλακεία.


 
Εκφράστηκε η Giramondo at Δευτέρα, Ιουλίου 17, 2006 | 20 Εσύ τι λες;
Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006

Σε βρίσκω κούκλα.

Ευχαριστώ.

Μου άρεσες από την αρχή.

Ευχαριστώ.

Έχεις φοβερό στήθος.

Ναι.

Και όμορφα μάτια.

Ευχαριστώ.

Και φυσικά φοβερό χαρακτήρα.

Ευχαριστώ.

Όχι πραγματικά αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση σου…είσαι μια χαρά!

Το ξέρω.

Το ξέρεις ότι έχεις καβαλήσει λίγο το καλάμι;

Συγνώμη.

Μην λες για όλα συγνώμη.

Συγνώμη.

Φεύγω.

Μάλιστα.

Βγάλε επιτέλους τα ακουστικά από τα αυτιά σου.

Συγνώμη.

Γιατί κλαις;

Έτσι.

Οι κοπέλες που κλαίνε φοβίζουν.

Έχεις δίκιο.

Και οι έξυπνες.

Το έχω ακούσει.

Και οι αυθόρμητες.

Ναι.

Είσαι τρελή για δέσιμο.

Ναι.

Τι έχεις στα χέρια σου;

Τίποτα.

Τι είναι;

Τίποτα...να μια καρδιά.

Ποιανού είναι;

Δεν ξέρω…τη βρήκα απλά.

Δική μου θα ‘ναι…δώσε μου την.

Και εσύ τι θα μου δώσεις;

Λέξεις;

Ποιες λέξεις;

Όλες αυτές που σου έχω πει…και ακόμα παραπάνω.

Μα ήταν όλες ψεύτικες.

Ναι, αλλά ήταν όμορφες! Σκέψου τη λέξη πέτρα…δεν είναι όμορφη;

Όμορφη, ναι.

Πάγος.

Ναι, πανέμορφη.

Γυαλί.

Φοβερή.

Δώσε μου τώρα την καρδιά.

Σ’ αγαπώ.

Ναι...κι εγώ.

Πάρε.

Ευχαριστώ.

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Σάββατο, Ιουλίου 15, 2006 | 16 Εσύ τι λες;
Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006

Είμαι ένα κλαδί…
Δεν είμαι μεγάλο…δεν είμαι δυνατό…μα αντέχω
Αντέχω τον άνεμο, αντέχω τη βροχή, αντέχω το χιόνι.

Είμαι ένα κλαδί…
Μου αρέσουν όλες οι εποχές του χρόνου…και μου αρέσει να τις ζω.
Πιο πολύ απ’ όλες μου αρέσει η άνοιξη γιατί γίνομαι όμορφο, χαρούμενο, χρωματιστό.

Είμαι ένα κλαδί…
Αισθάνομαι χρήσιμο…με τα λουλούδια μου ομορφαίνω, με τους καρπούς μου χορταίνω, με τη σκιά μου ξεκουράζω.

Είμαι ένα κλαδί…
Το αγαπημένο μου παιχνίδι είναι το κρυφτό.
Ειδικά αν τα πουλιά που παίζουν το κρυφτό ανάμεσα στα φύλλα μου έχουν φαντασία.

Είμαι ένα κλαδί…
Έχω και τις δύσκολες στιγμές μου...το χειμώνα που κάνει κρύο και νοιώθω μοναξιά.
Ακόμα και τότε όμως χαμογελάω μην τυχόν και το καταλάβει κανένας.

Είμαι ένα κλαδί…
Ο αγαπημένος μου συνομιλητής είναι ο άνεμος του καλοκαιριού.
Είναι γλυκός και ευγενικός…μου ψιθυρίζει και με ξεμυαλίζει.

Είμαι ένα κλαδί…
Αγαπάω τα παιδιά…ειδικά τα σκανδαλιάρικα…αυτά που δεν φοβούνται.
Ανεβαίνουν πάνω μου και κοιτάνε με θάρρος μακριά.

Είμαι ένα κλαδί…
Λατρεύω…τις τρελές ιδέες...αυτές που δεν ξέρεις που θα σε πάνε αύριο.
Με κάνουν να αισθάνομαι ζωντανό.

Είμαι ένα κλαδί…
αντέχω...αγαπάω…ζω…αγαπάω…παίζω…αγαπάω…ονειρεύομαι…αγαπάω…υπάρχω…αγαπάω…δυσκολεύομαι…αγαπάω…μιλάω…αγαπάω…πονάω…αγαπάω.

Είμαι ένα κλαδί…
μπορείς να με λυγίσεις όσο θέλεις…πρόσεχε μόνο μην με σπάσεις.







Ακούς:
In love with a dream
Orange Blue
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Πέμπτη, Ιουλίου 13, 2006 | 18 Εσύ τι λες;
Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Στην νεότατη ηλικία των 30 παρά/και κάτι το φοβερό boy το οποίο και τυραννάς εδώ και κάτι χρόνια…παίρνει το σοβαρό του ύφος, ναι αυτό που θα ήθελες να έχει όταν του μιλάς για τα ψυχοβγαλτικά σου κι εκείνος σε κοροϊδεύει, και σου λέει:

«Νομίζω ότι πρέπει να σκεφτείς σοβαρά το να έρθεις να μείνουμε μαζί.»

Δεν ξέρω για ποιο λόγο το boy μου όταν θέλει να πει τα «σοβαρά του» επιλέγει πάντα την ώρα του φαγητού. Ή μάλλον το ξέρω…είναι επειδή εγώ δεν σκέφτομαι αυτά που λέει…και με τη μπουκιά στο στόμα λέω…μάλλον μουγκρίζω… «μμμ»…το οποίο και μεταφράζει σε «ναι». Εγώ για να μην χαλάσω τη δική μου την ηρεμία…και για να μην μου κρυώσει το φαγητό…τον αφήνω να συνεχίζει και να αναλύει τη θέση του…ελπίζοντας ότι την επόμενη μέρα θα έχει ξεχάσει το θέμα.

«Λοιπόν…πότε θα το κανονίσεις;»

«Ποιο;»

«Τη μετακόμιση!»

Φτου…να πάρει…να πάρει δεν το ξέχασε. Και έχει διαλέξει πάλι τη σωστή ώρα για να συνεχίσει το «σοβαρό του θέμα»!

Έχω ξύπνημα…αργής καύσης…ανοίγω το ένα μάτι, το ξανακλείνω…ανοίγω το άλλο, το ξανακλείνω…επαναλαμβάνω τη διαδικασία για καμιά δεκαριά φορές. Σηκώνομαι με μισόκλειστα μάτια…ανοίγω τα πατζούρια βρίζω τον καιρό…ανεξαρτήτως εποχής…έχει κρύο…γιατί έχει κρύο…έχει ζέστη…γιατί έχει ζέστη. Οι σκέψεις που περνάνε από τον δύο γραμμάρια εγκέφαλο μου είναι…μηδέν…δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα!

Αυτή λοιπόν τη στιγμή επέλεξε το πονηρό boy…για να με αιφνιδιάσει και να πάρει μία υπόσχεση…και δεν έφτανε που διάλεξε την κατάλληλη στιγμή…είχε και τη διαβολική ιδέα να φέρει μία κούπα καφέ και να την κουνάει κάτω από τη μύτη μου…παράδεισος.

«Θα φέρνεις κάθε μέρα καφέ;»

«Δεν στον φέρνω πάντα;»

Είπαμε δεν είναι η ώρα μου για διαπραγματεύσεις…αυτό είδα…αυτό είπα.

Γρήγορα ξύπνα και πέρνα στην άμυνα…ξύπναααα

«Ναι καλέ μου δεν ξέρω αν το θυμάσαι…εγώ ζω στη Χώρα Γ, άσε που σκεφτόμουν να γυρίσω στη χώρα Ε και εσύ εκτός προγράμματος ζεις στη χώρα Ι…δεν το βλέπεις λίγο περίπλοκο;»

«Τώρα το θυμήθηκες; Τόσα χρόνια δεν το σκεφτόσουν;»

Και ναι…αρχίζει η σκηνή… «εσύ που με εξέθεσες στην άτιμη αυτή κοινωνία».

«Και γιατί να το σκεφτώ…και πάνω απ’ όλα με τι να το σκεφτώ;»

«Μπορείς να είσαι σοβαρή;»

«Ποτέ!»

«Ναι το ξέρουμε…λοιπόν ξέρεις ότι εγώ στη χώρα Γ και στη χώρα Ε θα ερχόμουν ευχαρίστως αλλά δεν μπορώ να δουλέψω…ενώ στη χώρα Ι όλα πάνε μια χαρά…και είμαι και μοναχοπαίδι τι να κάνω με τους γονείς μου;»

Τώρα μάλιστα…

«Εσύ παντού μια χαρά είσαι, μιλάς γλώσσες, είσαι κοινωνική…»

«Και ως γυναίκα όλο και σε κάποια κουζίνα μπορείς να έχεις μία θέση!!»

«Γίνεσαι κυνική!»

«Δεν γίνομαι, είμαι!»

Από πού στο καλό να φύγω…τώρα;…Βοήθεια!

«Κοίτα είμαστε σε μία ηλικία που πρέπει να πάρουμε αποφάσεις, αν δεν μείνουμε μαζί…πώς θα καταλάβουμε αν μπορούμε να συνεχίσουμε;»

Μπορούμε να συνεχίσουμε το διάλογο σε τρεις αιώνες παρακαλώ;

«Ναι ξέρεις πρέπει να δούμε…έχω υποχρεώσεις στη Γ… να το συζητήσω και με τους δικούς μου…και να δούμε»

Πες ναι…ναι…ναι

«Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε σχέδια και να πάρουμε αποφάσεις…άσε τις δικαιολογίες»

Είναι νωρίς σου λέω και είναι άδικο να πάρω αποφάσεις τη στιγμή που κοιμάμαι!

«Θα μεγαλώσεις επιτέλους;»

Μα γιατί;

«Μεγάλη είμαι…εσύ θέλεις να με γεράσεις!»

«Έχεις καταλάβει τι ηλικία έχουμε;»

«Μίλα για σένα…εμένα μια χαρά είναι η ηλικία μου!!»

Δεν μου έφτανε η μάνα μου με αυτήν την ερώτηση…κάθε φορά που η κόρη κάποιας γνωστής φόραγε το πολυπόθητο άσπρο φορεματάκι…τώρα και το boy περνάει στην επίθεση!

«Δεν με αγαπάς…»

Αυτό λέγεται χτύπημα κάτω από τη μέση!

«Μα…»

Μαμούνια…

Ένα χρόνο μετά…από διαπραγματεύσεις…τα μπογαλάκια μου (όσα δεν πούλησα στο ebay)…μαζί με εμένα αφήνουν τη χώρα Γ και ξεκινάνε να ζουν κάτω από την ίδια στέγη με το boy…στη χώρα Ι.

Ε… ρε… Γλέντια!!!

Συνεχίζεται…

Συνεχίζεται;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;


 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006 | 32 Εσύ τι λες;
Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006
Λοιπόν το ξέρω ότι ο κόσμος έχει πιο σοβαρά προβλήματα από τα δικά μου…αλλά κι εγώ…πρέπει κάπου να βγάλω τα νεύρα μου!!!

Πολλοί έχουν ένα πρόγραμμα για το καλοκαίρι

(Ονόματα δεν λέμε…αλλά καταφτάνουν στο Ελλάντα!)

Πάρα πολλοί κάνουν ταξιδάκια του Σαββατοκύριακου

(Kαλά και εγώ έφυγα ένα ΣΚ…μην παραπονιέμαι!)

Άλλοι πάνε διακοπές

(ΝΑ ΠΕΡΝΑΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ!)

Κάποιοι κάνουν σχέδια και έχουν ελπίδες…για διακοπές ονειρικές!

(Όλα να πάνε καλά!!)

Ακόμα δεν ξέρω τι θα κάνω αυτό το καλοκαίρι…

Ονειρεύομαι παραλίες…

Έχω κατάθλιψη…

(Aυτό δεν είναι νέο το ξέρω!)

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

Θα τα βάψω μαύρα

ΑΚΟΥΣ;;;

Ή κάνεις πάλι την πάπια;


~~~~

Ορίστε αν δεν πιστεύεις τα έβαψα μαύρα!

~~~

Και για να μάθεις...δεν γράφω για την ομάδα σου

ναι ναι...γίνατε πρωταθλητές...το ακούσαμε!




 
Εκφράστηκε η Giramondo at Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006 | 17 Εσύ τι λες;




Το σπίτι ευρύχωρο μα δεν με χωράει

…και οι τοίχοι έρχονται προς το μέρος μου ακόμα και αν κάθομαι και τους κοιτώ μαρμαρωμένη

Η πόλη μου τεράστια μα δεν με καλωσορίζει

…και οι δρόμοι έχουν την τάση να με πηγαίνουν σε μέρη που σίγουρα δεν θέλω να πάω

Η χώρα μου απέραντη μα με πληγώνει

…και οι αμμουδιές της με καίνε, οι θάλασσες τις με πνίγουν, οι άνθρωποί της με αγνοούν

Εσύ που θα έπαιρνες όλους τους ρόλους…δείλιασες…

Κι εσύ που με λαχτάρα περίμενα δεν ήρθες …λάθος μου…λάθος μου;

Και πάλεψα, και προσπάθησα και αντέδρασα

…μα κουράστηκα…

και είναι λίγοι αυτοί που θα ήθελα να είναι πολλοί

…και αισθάνομαι τόσο…μα τόσο… … …

και αλλάζω σελίδα…αλλάζω ζωή

Καλό ταξίδι Raf

Θέλω μόνο να ελπίζω…ότι…η κρυφή γωνιά που είχες…θα συνεχίσει να υπάρχει…για να έχω την ελπίδα ότι μια μέρα θα τη βρω…και θα μπορώ να σου πω : "είσαι εσύ γι αυτό, και γι αυτό και γι αυτό... και γιατί σε ξέρω"

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Δευτέρα, Ιουλίου 10, 2006 | 6 Εσύ τι λες;
Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006

Και ενώ σκεφτόμουν ακόμα το θέμα του προηγούμενου post…διάβασα :



http://www.milamba.com/australia

[…Ένας μάγος πέρναγε με συντροφιά τρεις αδελφές από αυτά τα μέρη όταν τον πλησίασε ο πιο γνωστός πολεμιστής εκείνης της εποχής.

«Θέλω να παντρευτώ μία απ’ αυτές τις όμορφες νέες» είπε .

«Αν παντρευτεί μία από αυτές, οι άλλες θα νομίζουν ότι είναι άσχημες. Εγώ ψάχνω μία φυλή η οποία θα επιτρέπει στους πολεμιστές να έχουν τρεις συζύγους» απάντησε ο μάγος και έφυγε μαζί με τις νέες.

Για χρόνια, συνέχισε να διασχίζει την αυστραλιανή ήπειρο, χωρίς να καταφέρει να βρει ποτέ εκείνη τη φυλή.

«Τουλάχιστον μία από εμάς θα μπορούσε να είχε ευτυχίσει» είπε μία από τις αδελφές, που ήταν πια γερασμένες και κουρασμένες να τριγυρίζουν.

«Ξέρω ότι έκανα λάθος»,αναφώνησε ο μάγος ,«μα τώρα πια είναι αργά για να διορθώσω το λάθος.»

Και μεταμόρφωσε τις αδελφές σε πέτρινους όγκους , έτσι ώστε, οποιοσδήποτε τύχαινε να περάσει από εκείνα τα μέρη, να στοχάζεται ότι η ευτυχία ενός ανθρώπου δεν σημαίνει τη θλίψη των άλλων. …]

Πάντα…μου άρεσαν τα παραμύθια.



http://www.diversetravel.com.au





Το κείμενο είναι από το νέο βιβλίο του Paulo Coelho με τίτλο: „Ser como o rio que flui Relatos 1998-2005“

(Αγγλικά: „ Be like the River Flow“…Αγγλία και Αμερική προβλέπεται να εκδοθεί τον Οκτώβριο του 2006…για Ελλάδα δεν βρήκα πληροφορίες…για άλλες χώρες κοιτάξτε εδώ)



Η μετάφραση: της αφεντιάς μου…δυστυχώς από την Ιταλική μετάφραση („Sono come il fiume che score. Pensieri e riflessioni 1998-2005, Bompiani) του βιβλίου-μετάφραση στη μετάφραση…απαράδεκτο!!- αλλά αυτό βρήκα…αυτό διαβάζω!

Το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πολύ ενδιαφέρον blog!

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Σάββατο, Ιουλίου 08, 2006 | 22 Εσύ τι λες;
Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006
Ένα από τα θέματα που σκέφτομαι τις τελευταίες μέρες είναι η αντίδρασή μας στον πόνο, στη χαρά, στη θλίψη και στην ευτυχία…όχι όμως στη δική μας θλίψη και χαρά…μα σε αυτή του πλησίον μας-πάντα με την ευρύτερη έννοια-τόσο των δικών μας ανθρώπων…αλλά και ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε.

Μου κάνει εντύπωση για παράδειγμα πως κάθε φορά που ήμουν "χώμα" και η γη χόρευε κάτω από τα πόδια μου… όλο και κάποιος βρέθηκε δίπλα μου για να με παρηγορήσει, να ακούσει τον πόνο μου, να μοιραστεί τη μιζέρια μου. Για αρκετό καιρό με θεωρούσα και τυχερή για αυτό.

Αντίθετα αισθάνθηκα μοναξιά αρκετές φορές που από τη χαρά μου ήθελα εγώ να χορέψω πάνω στη γη…που καθόταν στα αυγά της κάτω από τα πόδια μου…σχεδόν κανείς δεν έμενε δίπλα μου…να κρατάει το μαντήλι του χορού! Μήπως δεν αντέχεται η ευτυχία;

Σε φάσεις δε που ήμουν καλά και συμπαραστεκόμουν σε φίλες…άκουσα το «τι ανάγκη έχεις εσύ;»…και με πλήγωσε…πολύ. Δεν κατάλαβα…γιατί πρέπει να πονάμε ταυτόχρονα για να καταλαβαινόμαστε…μπορώ να σε καταλάβω ακόμα και αν εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή δεν πονάω (το μερίδιο στον πόνο το έχω όμως πληρώσει…μόνο που φαίνεται να το ξεχνάς!!) και αισθάνομαι μάλιστα δυνατή σαν τον ποπάι για να αντέξω τον πόνο σου και να σου δώσω και ενέργεια και δύναμη από το περίσσευμα μου…γιατί μου το αρνείσαι;

Είναι άραγε τόσο δύσκολο να κάνουμε την υπέρβαση και να χαρούμε με τον άλλο…ή να δεχθούμε τον «ευτυχισμένο» δίπλα μας;

Ξεχνάμε πόσο δύσκολη είναι η ευτυχία και πόσο λίγο κρατάει…και κρατάμε μούτρα…σε όποιον την ξεκλέψει για λίγο;;

"Μοιρασμένη χαρά, διπλή χαρά, μοιρασμένος πόνος, μισός πόνος"

…έχουμε ξεχάσει να δεχόμαστε τη μοιρασμένη χαρά;;




Απλά σκεφτόμουν…




(Π-2005)

Η φώτο είναι για τον παπάκη :0) που είναι και σε χαρές και σε λύπες...δίπλα μου.

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Πέμπτη, Ιουλίου 06, 2006 | 23 Εσύ τι λες;
Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006
Κάθε φορά που πλησιάζει η ώρα του επαναπατρισμού μου…μου αρχίζω μία πλύση εγκεφάλου ακούγοντας συνεχώς ελληνικό χαρούμενο ραδιόφωνο!

Ο σκοπός είναι να εγκλιματιστώ, να μάθω κανένα κους κους…για να μπορώ να ανοίξω το στόμα μου μόλις πατήσω το ποδάρι μου στο αεροδρόμιο…και φυσικά να αποφύγω «τη φάτσα της ηλίθιας» μέσα σε bar, club…και παραλίες…που είχα πριν υιοθετήσω αυτή τη στρατηγική! Γιατί παλιά που δεν έμπαινα στον κόπο να εγκλιματιστώ κατέληγα να είμαι η μόνη χαζή που δεν τραγούδαγε…τα μεγάλα σουξέ και οι άλλοι με κοίταγαν με συμπόνια!! Και μην νομίζετε ότι θέλει πολύ…λείπει κανείς από Πρωτοχρονιά μέχρι μέσα Φεβρουαρίου…και γυρίζοντας τίποτα δεν είναι το ίδιο!!! Ειδικά από τότε που υπάρχουν και τα talent show που βγάζουν νέους καλλιτέχνες και τραγούδια σωρηδόν…άντε βγάλε άκρη! Όχι μόνο το τραγούδι δεν γνωρίζεις…αλλά ούτε αυτόν που γκαρίζει και όλοι οι άλλοι γνωρίζουν με το μικρό του όνομα!

Πρέπει όμως να κάνω μία εξαίρεση…γιατί πέρσι έμαθα αμέσως τον κύριο Πετρέλη…που νομίζω ότι από κάποιο κανάλι βγήκε…στην αρχή τον έλεγα «ο χτύπα κι άλλο»…μετά τον έμαθα!
Ο λόγος που ο κύριος αυτός μπήκε στη ζωή μου…ήταν το αδελφάκι μου…και η αδυναμία της για το «χτύπα κι άλλο»(δεν ξέρω αν είναι αυτός ο τίτλος...εγώ έτσι το θυμάμαι)…αδυναμία που αν και δεν κατάλαβα…δέχτηκα…γιατί έτσι κάνουν τα αδέλφια…δέχονται τα κουσούρια...όποια κι αν είναι!!! Γιατί σκεφτόμουν « κορίτσι σαν τα κρύα τα νερά…να θέλει να το χτυπάνε;»…ναι γιατί το αδέλφι είναι και μία κούκλα…έτσι για να ξέρετε!!! Τραγούδαγε λοιπόν η αδελφούλα μου…μαζί με την κούκλα φίλη της «χτύπα κι άλλο…κι άλλο…κι άλλο»…παντού…στο σπίτι…στο αυτοκίνητο…στο μπαρ…στην παραλία!! Με πάθος, με μανία…και άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια…γιατί σαν μεγάλη αδελφή με έπιασε και το προστατευτικό μου…θέλεις λέω εκεί που αυτές οι δύο τσιρίζουν μέσα στο μπαρ να το πάρει κανείς μαντράχαλος κυριολεκτικά και να τις αρχίσει στις φάπες!! Και μετά τι να του πεις του ανθρώπου;; Θα σου πει…ότι το ήθελαν…και τα δίκια όλα δικά του! Έπειτα…το ακόμα χειρότερο…μέσα στο αυτοκίνητο…στις εφτά το πρωί…σε παραλιακή οδό μεγάλου νησιού…οι δυο τεκιλοκούκλες…με τα χέρια έξω από τα παράθυρα…καλημέριζαν τον ήλιο ουρλιάζοντας «χτύπα κι άλλο…κι άλλο…κι άλλο»…πανικός εγώωωω…λέω θέλεις να εμπνευστεί κανείς κούκλος…και να πάει να «χτυπήσει» κανένα προφυλακτήρα…για να γνωρίσει τα όμορφα κορίτσια μου;;; Άδικο θα είχε;; Να τον προσκαλούν να «χτυπήσει» μια ξανθιά και μια μελαχρινή και να μην το κάνει;;; Ρε Πετρέλη σε τι έγνοιες με είχες βάλει…καλοκαιριάτικα…και με είχες βρει και απροετοίμαστη!!!

Οπότε για να μην πάθω τα ίδια…ακούω εδώ και τρεις μέρες ραδιόφωνο από το ιντερνέτι…και ενημερώνομαι!!!
Βέβαια τώρα ελλοχεύει ένας άλλος κίνδυνος…αυτός της κατάθλιψης! Όλα τα τραγούδια…μιλάνε για πονεμένους…βρε τι κακό κι αυτό… τι πόνος και τι καημός…καλοκαιριάτικα!!

Ακούω λοιπόν: (αν τα άσματα είναι νέα ή παλιά δεν ξέρω…αυτά βάζει ο μουσικός παραγωγός τώρα που γράφω!)

«Θα ‘πρεπε να ‘σουν εδώ…που σε χρειάζομαι»
ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΒΡΕ!!! Ήσουνα βλάκας και έφυγε…και καλά να πάθεις…και τι σημαίνει σε χρειάζομαι;; Νοσοκόμα είναι;;

«Τι μπήκε ανάμεσα μας…τιιιι;;;;» Η βλακεία σας μήπως;;
και συνεχίζει: «θυμήσου ότι κάποτε ταιριάζαμε» κάποτε ταιριάζατε!!! Δεν σημαίνει και δια βίου!!!

«Πάντα μονάχος…πάντα εδώ…»
Σαν τη μικρή Ελένη που κάθεται και κλαίει…ένα πράγμα;

«Αν θα μπορούσα να εκφραστώ με σκέψεις μέσα από το μυαλό…φοβάμαι και το ομολογώ θα τρόμαζα κι εγώ»
…καλά ρε μεγάλε…θέλεις να πεις πόσο πολύ την αγαπάς…και το λες μ’ αυτόν τον τρόπο;;

«Κι αν με βρεις τα χαράματα…εδώ πες μου σε παρακαλώ πως αντέχεις να αφήνεις μια καρδιά σαν το φύλλο να τρέμει στο βοριά!»
Με το ζόρι έρωτας δεν γίνεται…τι να κάνουμε; Να την προσέχεις εσύ την καρδιά σου και φόρεσέ της και κανένα κασκόλ!

«Έχω πονέσει για αυτήν…όλα τα δίνω»
Πάρε…πάρε…όλα τα ξεπουλάμε!! Κράτα καλέ και τίποτα…πώς θα αντέξεις στις κακουχίες;;;!!!

«Τις Κυριακές μου λείπεις Θεέ μου…πιο πολύ»
…και τις άλλες μέρες όχι;;; Φτου σου!!

«Πες πως με θέλεις…πες πως σου λείπω!!»
…με το ζόρι βρε κορίτσι μου γίνεται;;;

«Αχ να γινότανε…να μην σε γνώριζα…να μην σ’ αγαπούσα»
…τι να λέμε τώρα!!!Στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα;;

Σταματάω εδώ…


Και σαν να μην έφταναν τα νέα τραγούδια (κατά)θλίψης…έχουμε και τα παλιά που τους αλλάζουν τα φώτα είτε οι διάφοροι dj είτε οι νέοι τραγουδιστές και όποιος αντέχει…ας κάνει διακοπές…οι άλλοι ας κλείσουν ραντεβού με τον ψυχολόγο τους.
«Μου λείπεις εσύ…ναι μου λείπεις εσύ…και νοιώθω να είμαι σα χαμένο νησί…»
Εγώ πάλι αν αισθανόμουν σα χαμένο νησί…μια χαρά θα ήμουν…με τη θαλασσίτσα μου…με την ηρεμία μου...

Γράψτε και κανένα άλλο τραγούδι…χαζοχαρούμενο δεν πειράζει!!! Γράψτε «τι ωραία που είναι η ζωή», «τι ωραία που ερωτεύτηκα μετά από χρόνια», «τι ωραία η παραλία μου», «μας τα έχει κάνει σαλάτα ο υπουργός αθλητισμού». ΚΙ ΑΝ ΠΡΕΠΕΙ κάποιος να πονάει ντε και καλά…γράψτε για αυτόν τον κακομοίρη που διαλύει τη σχέση του…και αυτός πονάει…όλο για τον παρατημένο πρέπει να γράφετε;;; Ξέρεις πόση δύναμη θέλει να φύγει κανείς μετά από 3000 χρόνια από μία σχέση…γιατί τον παρουσιάζετε μόνιμα ως τον «κακό»…και κλαψουρίζετε με τον…εναπομείναντα;; ε;;

Και για να μην παραπονιέμαι θα κλείσω με ένα τραγούδι που μου άρεσε…

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν' αλλάξω γνώμη
πρέπει και 'συ να μάθεις ν' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς
Ναι…τι να κάνω…το ξέρω δεν είμαι 15 ετών αλλά μου άρεσε!

(ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ:να πω ότι σέβομαι…όλα τα τραγούδια, τους τραγουδιστές και τους δημιουργούς…απλά μερικές φορές πρέπει να αντιδράσει ο εγκέφαλος μου για να μην μελαγχολήσω μετά από δέκα κλαψιάρικα τραγούδια στη σειρά! Επίσης δεν αποκλείω σε κατάσταση μέθης…και όχι μόνο…να χορεύω καλοκαιριάτικα διάφορα «γλύκα…γλύκα» άσματα…και να μου αρέσουν κιόλας!!...ο καθένας έχει το δικό του bottom line)



Την επόμενη φορά να μην ξεχάσω να σχολιάσω…τις διαφημίσεις!!! Μπμπρρρρρ…!!


Κι αν δείτε πουθενά εκείνες τις δύο τεκιλόβιες…την ξανθιά και τη μελαχρινή ντεεε…να μου τις προσέχετε!!!


Υ.Γ. : Η φωτογραφία είναι σε αυτή τη μορφή...γιατί δεν πήρα άδεια...από τις κούκλες...Μόλις μου το επιτρέψουν θα βάλω μία τεράστια...έγχρωμη φωτογραφία!!! :0)
 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τετάρτη, Ιουλίου 05, 2006 | 9 Εσύ τι λες;
Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006



Ακρογιαλιές έρημες

Βότσαλα…χρωματιστά

Γελαστά…μάτια…μελιά

Δύση….στο οροπέδιο

Εξομολογήσεις…μεθυσμένες

Ζέστη…ανυπόφορη;

Ήλιος…καυτός

Θάλασσα…απέραντη

Ιορδάνης…στις 6 το πρωί

Καφές…με τρία παγάκια

Λιμάνι…ενετικό για την ανατολή

Μύλος…πρωί…μεσημέρι…βράδυ

Νησιά ελληνικά

Ξεφάντωμα…κάθε είδους

Ουζάκια…παγωμένα

Παγωτό…χωνάκι καϊμάκι

Ροδάκινο…το φρούτο…το χωριό…η παραλία

Σφηνάκια…τσικουδιά

Ταμάμ…πίτα Πολίτικη

Υπερβολές…γενικώς

Φεγγάρι…αυγουστιάτικο

Χρώματα…παντού

Ψάθινες…ομπρέλες

Ωράριο…κανένα



 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006 | 12 Εσύ τι λες;
Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006

χωρίς λόγια...σήμερα

(kahdeksantoista-kaksikymment?-kolme-kolmetoista-kaksikymment?nelj?-kaksitoista-seitsem?n)

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Σάββατο, Ιουλίου 01, 2006 | 12 Εσύ τι λες;
adopt your own virtual pet!

SYNC ME @ SYNC