Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005

Σίγουρα στην εποχή μας οι διαπροσωπικές σχέσεις έχουν γίνει δύσκολες, δυσλειτουργικές, παράξενες... άλλος μπορεί να πεί έχουν γίνει διαφορετικές, έχουν εξελιχθεί, έχουν νέους κώδικες. Όποια θέση και αν υποστηρίζει κανείς δεν μπορεί να αποδώσει είτε τις κατηγορίες είτε τα εύσημα σε ένα από τα δύο(ή και τρία, τέσσερα, πέντε...αναλόγως) φύλλα. Παράλληλα πρέπει να δεχτούμε ότι και η κοινωνία, η οικογένεια, η οικονομία καθώς και άλλοι παράγοντες...έχουν μερίδιο στην πίτα.

Έτσι σε μία γενική κατάσταση αστάθειας, αβεβαιότητας και λήθαργου...άλλοι φεύγουν ενώ θα μπορούσαν να μείνουν και άλλοι μένουν ενώ θα μπορούσαν και ίσως θα έπρεπε να φύγουν.

Παράδειγμα έχω κοντινό...9 χρόνια σχέσης, από τότε που και τα δύο τους ήταν ακόμα παιδιά. Σχέση που περνάει από το σχολείο, στο πανεπιστήμιο (σε διαφορετικές πόλεις με ταξίδια πέρα δώθε)...περνάει το στρατό και φτάνει στο μεταπτυχιακό στο εξωτερικό... μια λαμπρή και δύσκολη καριέρα αυτή η σχέση. Και τώρα ξαφνικά η αλλάγη. Όχι δεν υπάρχει τρίτο πρόσωπο...δεν το πιστεύει εκείνη...δεν το πιστεύω και εγώ. Είναι η κούραση, είναι μία άρνηση στην ιδέα του εξωτερικού για 2 χρόνια, είναι το άγχος για τις δικές σου υποχρεώσεις...για όλα αυτά που θέλεις, που δεν θέλεις...που μπορείς και δεν μπορείς; Τι εξηγεί αυτήν την αδιαφορία; Θα μου πεις;

Δεν μπορείς; Δεν πειράζει...λέμε εδώ και αρκετό καιρό.

Σκέψεις όμως βασανίζουν το μυαλό μου... σκέψεις πιό γενικές... πότε φεύγει κανείς... πότε μένει κανείς;

Α) Μένει για παράδειγμα κανείς... όταν έχει να λάβει μήνυμα αγάπης, στοργής και ενδιαφέροντος στο κινητό του από την εποχή... που τα κινητά ήταν σπάνια;

Και ΕΣΥ λες δεν γράφεις μηνύματα... όμως παλιά εγραφες...τα έχω ακόμα να στοιχιώνουν το αρχείο ληφθέντων μηνυμάτων.

Β) Μένει κανείς αν αναγκάζεται να περνάει επανειλημένως 6 ώρες πάνω από το τηλέφωνο... τη στιγμή που όταν σε είχα πάρει είπες « σε παίρνω σε λίγο»;

Και ΕΣΥ είπες κάτι σου έτυχε...μάλλον όμως είσαι άτυχος...γιατί συνέχεια σου τυχαίνουν ... ατυχή γεγονότα

Γ) Μένει κανείς όταν περιμένει μάταια χαρούμενα προσυμφωνημένα τηλεφωνήματα για τις εξετάσεις που πέρασες ή για το ταξίδι που έκανες;

Και ΕΣΥ είπες πως πήρες τηλέφωνο... μόνο που πήρες 7 ώρες μετά.

Δ) Μένει κανείς όταν δεν θέλεις να πάρεις το αεροπλάνο για να πας να του δώσεις μια ζεστή αγκαλιά...τη στιγμή που δεν έχεις υποχρεώσεις;

Και ΕΣΥ είπες...πως θα τα πούμε τα Χριστούγεννα...αρκεί άραγε αυτό;

Ε) Μένει κανείς όταν σε ψάνει στην Πάτρα και σε βρίσκει στην Αθήνα;

Και ΕΣΥ είπες...πως το είχες ήδη πει...αρχίζει τελικά να με προδίδει η μνήμη μου τόσο πολύ;

ΣΤ) Μένει κανείς όταν όλα τα μικρά γίνονται για σένα ασήμαντα;

Και ΕΣΥ... άστο ... μην το ζαλίζεις.

Ζ) Μένει κανείς όταν το ενδιαφέρον για το τι κάνω στη ζωή μου είναι μόνο επιφανειακό.... σχεδόν αναγκαστικό και τιμής ένεκεν;

Και ΕΣΥ...είπαμε μην το ζαλίζεις.

Η) Μένει κανείς όταν σχολιάζεις την εμφανισή μου με τρόπο που με μειώνει, με κάνει να χάνω την αυτοπεποίθησή μου και με κάνει να αμφιβάλλω.

Θ) Μένει κανείς όταν κρίνεις το νοητικό μου επίπεδο... και εγώ τα χάνω;

Ι) Μένει κανείς όταν οι επιθυμίες δεν υπάρχουν για να εκπληρώνονται;

Κ) Μένει κανείς όταν μετά από το διάλογο δεν υπάρχη βελτίωση;

Λ) Μένει κανείς όταν η κάθε σου φράση αρχίζει με την προσωπική αντωνυμία εγώ;

Μ) Μένει κανείς...Μένει κανείς... Μένει κανείς ... Η λίστα μεγαλώνει... και εγώ βαριέμαι να την τελειώσω.

Εγώ... όχι η καλή σου μα η συντάκτρια του ποστ...δεν σχολιάζω...τα έγραψα μόνο γιατί μερικές φορές βοηθάει να βλέπουμε κάποια πράγματα γραμμένα... τα συνειδητοποιούμε καλύτερα... και μιας και δεν κρατάς ημερολόγιο είπα να σε βοηθήσω.

Υ.Γ. : Αν αυτή ήταν όπως είσαι εσύ...θα έμενες άραγε;

Υ.Γ.: Ξέρω πως ανάλογα υπάρχουν και γυναίκες που δεν συμπεριφέρονται σωστά... και πως μπορούμε να κάνουμε αμέτρητες λίστες ... αυτή τη φορά όμως η απορία είναι συγκεκριμένη ... ας μην προσβληθούν λοιπόν οι άντρες της παρέας.

(Leipzig)

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Δευτέρα, Οκτωβρίου 03, 2005 |


15 Comments:


At 10/03/2005 2:27 μ.μ., Blogger τσέλιγκας

ή όπως έλεγε και ο Μάλαμας στην Αράχνη του "δε μένει εδώ κανείς"

 

At 10/03/2005 3:23 μ.μ., Blogger scorpina

.....η ζωή θα συνεχιστεί σε πείσμα όλων....

Θα κάνεις την καρδιά πέτρα και θα πάθει αμνησία (ή τουλάχιστον θα δε θα πονάει πια)....

Όταν με το καλό γιατρευτεί λιγάκι η πληγή, θα αρχίσω να σου στέλνω χιουμοριστικά mail για να σε κάνω τόσο πολύ, μέχρι να πονέσει η κοιλίτσα σου!!!!

cheer up sweet giramondo!

Chin up sweettie!!!!

 

At 10/03/2005 3:26 μ.μ., Blogger jojo

να λοιπόν που πάλι για έρωτα θα μιλήσουμε...
ξεχνάμε το πιο σημαντικό στην υπόθεση "έρωτα":
είναι πολύ ευπαθής και φιλάσθενος...
πεθαίνει εύκολα.
θέλει διαρκή φροντίδα και καμμιά φορά ενώ νομίζεις οτι τον προσέχεις σαν τα μάτια σου πάλι σου αρρωσταίνει και στο τέλος σβύνει μέσα στα χέρια σου...
όταν πεθάνει στα σίγουρα, πρέπει να έχεις το κουράγιο να τον αποχαιρετήσεις.
γιαυτή τη φορά τουλάχιστον.
γιατί μπορεί να ξαναγεννηθεί στο πρόσωπο και στα μάτια κάποιου άλλου αργότερα.
δε μένεις, λοιπόν...
δεν οφελεί να μείνεις να μοιρολογείς πάνω στο νεκρό σώμα του έρωτα, αν δεν σε κρατάει τίποτε άλλο εκει..
η ζωή προχωράει και πίσω δεν κοιτά...

 

At 10/04/2005 2:43 π.μ., Anonymous Anthony

Γεια σου.
Τι είναι καλύτερο, να φεύγεις όταν δε θα έπρεπε ή να μένεις ενώ θα μπορούσες να φύγεις;..
Ωραίο post. Γνώριμα τα συναισθήματα...

 

At 10/04/2005 8:23 π.μ., Blogger Xνούδι

άσχετο comment

Ηθελα να σου πω ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Δεν ήξερα που να το γράψω. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

age 83? Τον Φουστάνο τι τον έχεις? (πλάκα κάνω φυσικά).

 

At 10/04/2005 9:17 π.μ., Blogger scorpina

Σήμερα, είσαι καλύτερα?

Καλημέρούδια!!!!

 

At 10/04/2005 9:46 π.μ., Blogger Chrisa

Η λογική λέει... δεν μένεις. Αλλά το καταραμένο το συναίσθημα, η συνήθεια και η αγάπη σου λέει μείνε και προσπάθησε να γίνουν όλα όπως πριν!!!!

 

At 10/04/2005 12:35 μ.μ., Blogger Giramondo

Τσέλιγκας: Κάτι ήξερε εκείνος...άντε να μάθουμε και οι υπόλοιποι.

Scorpina: Όλα καλά σήμερα. Περιμένω χαρούμενο mail. Πολλά φιλιά. Ευχαριστώ. Καλή συνέχεια.

Jojo: Η ζωή προχωράει...καμιά φορά όμως ο ρυθμός εξέλιξης είναι αργός και με βάζει σε σκέψεις. :)

Anthony: Τις ίδιες απορίες έχουμε.
(Αν είσαι όπως ο Anthony της Κάντυ Κάντυ παρακαλώ να στείλεις βιογραφικό!) :)

Mel: :) Περνάω από το Φουστάνο κάθε πρωί και μου κάνει μία θεραπεία!!

Chrisa: Σωστά...Και μετά άντε να βγάλεις άκρη!!

Φιλιά!!!

Υ.Γ. : ΒΛΕΠΕΙΣ;;;;;

 

At 10/04/2005 4:41 μ.μ., Blogger Μαρκησία του Ο.

Too young to hold on
too old to just break free and run...

έχω την εντύπωση ότι ο καθένας μένει ή φεύγει για τους δικούς του λόγους...όποια απόφαση κι αν πάρει, αν παλατζάρει, όμως, βασανίζεται...υπάρχει μια παροιμία (ολλανδική νομίζω) που λέει διαλέγοντας χάνεις το μισό.
Ό,τι και να κάνεις, πάντα θα αναρωτιέσαι για το άλλο ενδεχόμενο. Έτσι δεν γίνεται; Κάποια στιγμή όμως τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους, ακόμα και χωρίς εμάς...

 

At 10/04/2005 10:40 μ.μ., Blogger zouri1

εχεις ηδη αργησει.Οσο καθεσαι τον κανεις μαγκα,Θα σου κανει χαρη οταν ειναι μαζι σου,και οταν σε διωξει θα το κανει με κλωτσια.Φυγε,γρηγορα.

 

At 10/04/2005 10:48 μ.μ., Blogger Gypas

Λύσε μου αυτήν την απορία... πόσα έσταξες για την live διαφήμηση στο blog της Χρύσας; (...θα ρωτήσω και την ίδια)

 

At 10/05/2005 10:29 π.μ., Blogger Giramondo

Μαρκησία: Καλημέρα σας!!Συμφωνώ μαζί σας αγαπητή μου!:)

Zouri1: Ευχαριστώ για τη συμβουλή σου. :)

Gypa: Καλέ μου κουμπάρε...καλημέρα! Δεν έσταξα τίποτα! Διάβασε τα comments στη Χρύσα και σε μένα και θα καταλάβεις! Είμαστε και συνκουμπάρες στο γάμο σου...οπότε κάνουμε ομάδα...και πετάει!!!

Φιλιά σε όλους

 

At 10/06/2005 11:04 π.μ., Blogger Darthiir the Abban

Με τις συνθήκες αυτές ΔΕΝ μένει.
Γιατί απλά ακόμα και το συναίσθημα να υπάρχει και να του προστάζει να μείνει, σε λίγο το συναίσθημα θα πνιγεί γιατί δεν θα έχει τροφή...

 

At 2/16/2007 6:23 π.μ., Anonymous Ανώνυμος

Excellent, love it! »

 
adopt your own virtual pet!

SYNC ME @ SYNC