Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006
Μερικές φορές κάθομαι και σκέφτομαι πόσα πράγματα θα μπορούσα να είχα μάθει από μικρή και τελικά αρνήθηκα να τα μάθω…γιατί απλά το «έσκαγα» από τα μαθήματα…που μου έδιναν.

Ένα από αυτά τα σημαντικά μαθήματα που εγώ αγνόησα μου το έδωσα η Κατερίνα.

Η Κατερίνα λοιπόν ήταν συμμαθήτρια μου στο σχολείο. Ήταν μία όμορφη, γοητευτική και έξυπνη κοπέλα με την οποία ως χαρακτήρες δεν είχαμε και πολλά κοινά…παράλληλα όμως μοιραζόμασταν πολλά χωρίς καν να το θέλουμε…μία κολλητή κοινή…αγάπη για το μπάσκετ…και την ομάδα της τάξης μας…κοινούς φίλους κατά διαστήματα…κοινό γούστο στα αγόρια…με τη διαφορά ότι αυτός που μας άρεσε ήτανε το αγόρι μου.

Είχαμε μία ανισόρροπη σχέση που έδινε assist για το καλό της ομάδας…και παράλληλα οι ατομικές προσπάθειες ήταν ύπουλες. Τη μία μέρα γελάγαμε στα αποδυτήρια και την επόμενη με έθαβε στο αγόρι μου σε ένα πάρτι που έτυχε να μην πάω. Η κοινή μας κολλητή ήταν η πράσινη ζώνη…μόνιμη στο να μαζεύει τα rebounds. Οι κοινοί φίλοι έπαθλο ενός αγώνα που επίσημα δεν ξεκίνησε ποτέ.

Εγώ μάλλον από το φόβο της αντιπαράθεσης…ποτέ δεν ζήταγα το λόγο για αυτά που άκουγα…όχι γιατί φοβόμουν την αντιπαράθεση με την Κατερίνα…φοβάμαι τον εαυτό μου στην αντιπαράθεση…που βγαίνει από τα όρια του.
Παραπονιόμουν, αναρωτιόμουν…μα δεν μίλαγα. Έκανα μπάσιμο και σκόραρα…και όταν δεν με έπαιρνε…απλά έδινα την μπάλα.

Κράτησε χρόνια η κολόνια. Μία μέρα στα ξαφνικά (όπως διάφορα που κάνω στα ξαφνικά χωρίς λόγο και αιτία) και βλέποντας την Κατερίνα να διασχίζει τον ίδιο στενό διάδρομο με εμένα για να πάει από το ένα προαύλιο στο άλλο…τη σταμάτησα…Ίσως γιατί πίστευα στην αξία του αιφνιδιασμού…ως μέσο επίθεσης…

-γεια…
-γεια…
-θα μου λύσεις μία απορία;
-ναι.
-μπορείς να μου πεις…γιατί όπου βρεθείς και όπου σταθείς ρίχνεις και κάποιο φαρμάκι για μένα; Σου έχω κάνει κάτι ή είναι απλά θέμα εξάρτησης…δεν μπορείς να κάνεις διαφορετικά; Αν έχω κάνει κάτι θα ήθελα να ζητήσω συγνώμη.
-απλά δεν σε ανέχομαι…
-δεν σε κατάλαβα…
-γελάς συνέχεια…
-είμαι χαζοχαρούμενη…αυτό σου τη δίνει;
-όχι δεν είπα αυτό…
-αλλά;
-είσαι μόνιμα καλή με όλους…και χαμογελάς συνέχεια…μου τη δίνει αυτό!
-ε;;;
-ναι. (και έφυγε)
-σε αυτήν την περίπτωση το πρόβλημα είναι δικό σου…
(είπα χωνεύοντας…αυτό που μόλις είχα ακούσει.)

Αν την είχα προσέξει και ακούσει τότε…θα πέρναγα πιο καλά μετά! Αλλά είπαμε σιγά μην μάθαινα…

Όπου κι αν είσαι Κατερίνα σε ευχαριστώ.




Υ.Γ. : Τώρα τελευταία έχω μάθει να είμαι υστερική και νευρική με όλους…οπότε φαντάζομαι θα μπορούσα να τα βρω και με κάθε Κατερίνα…χαχαχα!!
Σε όποιον λέει κάτι αυτή η φωτογραφία...καλά να πάθει!! :)
Εγώ είμαι με ασπρόμαυρη στολή μπροστά και μάλιστα χόρευα ζευγάρι με την Κατερίνα!!
Μικρή αδελφή...εσείς είστε αυτές με τις κόκκινες φούστες;;;

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Οκτωβρίου 03, 2006 |


10 Comments:


At 10/03/2006 5:44 μ.μ., Blogger Άβατον

Αντιλάμβανομαι πως τον τελευταίο καιρό περνάς ζόρια ποικίλης ύλης. Γιατί ειδικά τώρα...δεν μπορώ να ξέρω και δεν με αφορά. Ωστόσο, άτομα που κατά καιρούς εμφανίζονται στη ζωή μας και τα οποία έχουν λανθάνουσες αρετές, έχουμε την τάση έπειτα από κάθε πακέτο να τα αγιοποιούμε και να ξεχνάμε την πραγματική ποιότητα όχι του τι λέμε αλλά του τι πράτουμε για εμάς αλλά και για τους άλλους.

 

At 10/03/2006 6:17 μ.μ., Blogger Giramondo

Άβατον...καλώς μας ήρθες.
Αγιοποίηση...μπα...δεν νομίζω! Απλά μερικές φορές σκέφτεσαι...πως αν είχες ακούσει κάτι...ίσως τώρα να ήσουν διαφορετικός. Θέμα αυτοκριτικής είναι...

Ξεχνάμε την ποιότητα του τι πράτουμε;; Δεν κατάλαβα σε τι ακριβώς αναφέρεσαι...

φιλιά πολλά

 

At 10/03/2006 7:28 μ.μ., Blogger Darthiir the Abban

Σταμάτα να μας δουλεύεις καλή μου... αφού τελικά (καλώς) δεν έμαθες!

 

At 10/03/2006 7:34 μ.μ., Blogger Giramondo

Darthiirάκο έμαθα σου λέω...τελευταία. Δαγκώνω πριν κάνει ο άλλος κιχ!!

Δεν θέλεις να δοκιμάσεις...σωστααά;; :)

φιλιά

 

At 10/03/2006 8:40 μ.μ., Anonymous Λαλούλα

Ε όχι και να της πούμε ευχαριστώ...το παράκανες αυτή τη φορά αδελφούλα!!!!
Με γύρισες πίσω με τη φωτογραφία, τώρα εξηγείται γιατί δε φοράω πλέον κόκκινα......

 

At 10/03/2006 10:08 μ.μ., Blogger Giramondo

Λαλούλα...κρίμα...πολύ κρίμα που δεν τα φοράς!!:Ρ

φιλιά

 

At 10/03/2006 10:37 μ.μ., Blogger Attalanti

Νομίζω ότι δεν μαθαίνουμε... Μεγαλώνουμε, αλλάζουμε, ναι! Δύσκολο ν' ακούσεις με προσοχή τους άλλους, πόσο μάλλον κάποιον από απέναντι.

(Έχω εγώ να σου πω για κάτι Κατερίνες!!!)

 

At 10/04/2006 6:25 π.μ., Anonymous Λαλούλα

Ααααααααα, αν είναι να εστιάσουμε στο όνομα, έχω και εγώ να πώ πολλά....τα περισσότερα βέβαια τα ξέρεις οπότε :P

 

At 10/04/2006 11:44 π.μ., Blogger sketo_katharma

"Συμπαθάτε με" αλλά να πάει να γ....θεί η Κατερίνα και όλες οι "Κατερίνες" του κόσμου!
Προχθές το πρωί με πετυχαίνει ένας συνάδελφος στη κουζίνα του ορόφου και μου λέει:
-Ζορίσανε τα πράγματα στη δουλειά τώρα που μείνατε λιγότεροι ε?
- Ναι,του λέω, αλλά όλα θα γίνουν...λίγο ψυχραιμία και καλύτερη οργάνωση θέλει!
...και μου απαντάει...!!!
"να δω αν θα μου λες από εδώ και πέρα "πολύ ωραία" όταν σε ρωτάω το πρωί "τι κάνεις" και αν θα είσαι μονίμως χαμογελαστός....όπως 1 χρόνο τώρα που είσαι στην εταιρία!!
Άκου ποιο ήταν το "άχτι του"!!!
Γι'αυτό σου λέω κορίτσι μου....να γελάς με αυτά τα "μαθήματα"...να γελάς και να μην αλλάξεις για κανέναν....ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ!!!!

Φιλιά Πολλά και χαμόγελα!!
:-)))))))

PS.sorry για το μεγάλο comment

 

At 10/04/2006 12:18 μ.μ., Blogger Giramondo

Attalanti...μικρή μου...μεγαλώνουμε σίγουρα...αλλάζουμε μάλλον όχι και τόσο σίγουρα!!! :)

Λαλούλα...χμμμ...σκέφτομαι τι θα μπορούσε να μάθει κανείς από τη δική σου την Κατερίνα...ααα...ναι!!! "μαθήματα ΚΑΤΙΝΙΑΣ 1"....χαχαχα!

uneverknowinlife...ΑΑΑ...ωραία...υπάρχουν και οι "Κατερίνοι"!!!! :)Να σου πω...αυτό το περίμενα ...λιγότερο...!
Γράφε όσο θέλεις...δεν χρεώνουμε!!

φιλιά πολλά

 
adopt your own virtual pet!

SYNC ME @ SYNC