Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006

Κοίταγαν την πόλη από ψηλά για μία ακόμα φορά. Την ανάσα της νύχτας... αυτής της πόλης...τη γνώριζαν καλά. Γνώριζαν και τα χρώματά της όταν χάραζε…όταν ο ήλιος γλυκοφιλούσε τη σελήνη και την έστελνε για ύπνο. Τις λάτρευαν αυτές τις ώρες…πάντα από ψηλά!

Από την πρώτη στιγμή που το παιχνίδι της ζωής τους έφερε μαζί αυτοί πήγαιναν σε κάποιο βουνό και κοίταγαν την πόλη…περιμένοντας να χαράξει…σπάνια χώριζαν νωρίτερα.

Τους άρεσε να βλέπουν τα φώτα της πόλης, να μαντεύουν που αρχίζει η θάλασσα, να ξεχωρίζουν κτήρια, γήπεδα και λεωφόρους. Να Βλέπουν αεροπλάνα να απογειώνονται και να προσγειώνονται και να κάνουν υποθέσεις για το που πάνε και από πού έρχονται. Να θαυμάζουν τις διάφορες φάσεις της σελήνης και να την κάνουν μάρτυρα του έρωτά τους, ενός έρωτα πάντα παθιασμένου μα και γλυκού ταυτόχρονα, ενός έρωτα σχεδόν πάντα παράνομου μα και νόμιμου συνάμα…ενός έρωτα με μουσική υπόκρουση…

Σ' ακολουθώ στη τσέπη σου γλιστράω
σα διφραγκάκι τόσο δα μικρό
Σ' ακολουθώ και ξέρω πως χωράω
μες στο λακκάκι που 'χεις στο λαιμό

Και πάντα ακολουθούσαν.

Ακολουθούσε ο ένας τον άλλο, ακολουθούσαν το ένστικτο, ακολουθούσαν υποδείξεις, ανάγκες, εμμονές. Και με κάποιο τρόπο…

Σ' ακολουθώ σ' αγγίζω και πονάω
κλείνω τα μάτια και σ' ακολουθώ

Πάντα

Ακόμα και όταν όλα έσπαγαν και οι δικές τους γέφυρες γκρεμιζόταν…ακόμα και όταν άλλα νέα τείχη χτιζόταν…κάποιος ακολουθούσε…και κάποιος υπέκυπτε. Σαν χαλασμένος δίσκος…που έχει κολλήσει η βελόνα και επαναλαμβάνει την ίδια φράση.

Ακολουθείς-υποκύπτω-υποκύπτεις-ακολουθώ. Ακολουθείς-υποκύπτω-υποκύπτεις-ακολουθώ. Ακολουθείς-υποκύπτω-υποκύπτεις-ακολουθώ.

Και εκεί ανάμεσα…η πόλη να τους κοιτά από χαμηλά και να τους κλείνει το μάτι. Και η νύχτα να σκεπάζει με το μαύρο της…τα όσα δεν έπρεπε…

Η αυγή από το βουνό έχει χρώμα χρυσοπορτοκαλί που φτάνει μέχρι και τη θάλασσα…τη θάλασσα που φαίνεται στο βάθος του ορίζοντα. Ένας ορίζοντας που σήμερα που τον κοίταζαν και πάλι από ψηλά ήταν θολός…αν και δεν είχε ομίχλη.

Γιατί ήξεραν ότι νύχτα δική τους δεν υπήρχε πια…

Σφιχταγκαλιάστηκαν και περίμεναν τον ήλιο.

Δεν θυμάμαι αν στο είχα πει…τα μάτια δακρύζουν…όταν βλέπουν τον ήλιο ν’ ανατέλλει…

Για σένα που ξέρεις να ακολουθείς και να υποκύπτεις.

 
Εκφράστηκε η Giramondo at Τρίτη, Οκτωβρίου 31, 2006 |


10 Comments:


At 10/31/2006 11:24 μ.μ., Blogger Attalanti

Αυτά είναι τα καλύτερα - και γεμίζουν δύσκολα με λέξεις... Δύσκολα να βρεις κάτι να πεις τέτοιες στιγμές. Δε χρειάζεται, εξάλλου. Οι φωτογραφίες μιλάνε από μόνες τους. Αλλά η μαμά μου, που ψιθυρίζει ανάμεσά τους, ΓΡΑΦΕΙ!

Πολλές τέτοιες ανατολές σού εύχομαι ολόψυχα! Με τραγούδια και υπέροχες μελωδίες, ανάσες που φτάνουν να ζεστάνουν την καρδιά σου και μια μεγάλη αγκαλιά που χωρά εσένα και τα όνειρά σου! φιλιά!

 

At 11/01/2006 12:48 π.μ., Blogger Καπετάνισσα

Φιλί και αγκαλιά να'χεις να χορταίνεις!
Ν' ανοίξει τη ψυχή, σαν ήλιου αχτίδα...

 

At 11/01/2006 1:10 π.μ., Blogger ΠΡΕΖΑ TV

Kαθε γονια αυτης της πολης,εχει και τη δικη της ιστορια...

 

At 11/01/2006 5:17 π.μ., Blogger Αδαής

Όμορφες φωτογραφίες, καλή κυρία. Όπως και το κείμενο, γεμάτες ψυχή

 

At 11/01/2006 6:18 μ.μ., Blogger Giramondo

Attalanti...ευχαριστώ μικρή μου...τα ίδια και ακόμα πιο πολλά εύχομαι και σε σένα!! :)


Καπετάνισσα...μου πολύ σε ευχαριστώ.Μια αγκαλιά μεγάλη εύχομαι και για σένα!! :)

ΠΡΕΖΑ TV...και είναι όμορφο όταν η ιστορία της...ανταμώνει με την ιστορία μας. :)

Αδαής...όταν το λες εσύ καλέ μου Αδαή με τιμάς. :)

Ηω-λιθικός...:)

φιλιά πολλά

 

At 11/02/2006 11:36 π.μ., Blogger VITA MI BAROUAK

Όταν κοιτάς από ψηλά....

 

At 11/02/2006 4:07 μ.μ., Blogger sketo_katharma

ΤΑ ΣΕΒΗ ΜΟΥ!!!ΥΠΕΡΟΧΟ!!
;-))

 

At 11/03/2006 12:18 π.μ., Blogger γιώργος

πολύ όμορφο γυριστρούλα...
πολύ όμορφο...

την καληνύχτα μου...

 

At 11/03/2006 3:48 π.μ., Blogger Giramondo

VITA MI BAROUAK...βλέπεις τη ζωή διαφορετικά!:)

sostos_alitis...ωωω...σας ευχαριστώ καλέ μου αλήτη!:)

γιώργος...ευχαριστώ πολύ...και όνειρα γλυκά! :)

φιλιά πολλά

 
adopt your own virtual pet!

SYNC ME @ SYNC